Montaigne over spaarzaamheid en verbinding in de loge
Stel je voor: je zit aan een rijkelijk gedekte tafel, overal glinstert zilver en kristal, en toch voel je dat er iets ontbreekt. Niet in het eten, niet in het gezelschap, maar in de manier waarop alles vanzelfsprekend lijkt. Precies dat gevoel van onbehagen beschrijft Michel de Montaigne in zijn korte maar treffende essay ‘Over de spaarzaamheid der voorvaderen’. Hij kijkt terug naar de eenvoud van de Romeinse republiek en vraagt zich af wat er verloren ging toen overvloed de norm werd. Het is een vraag die verrassend dicht bij de kern van de vrijmetselarij raakt, waar verbinding en innerlijke rijkdom zwaarder wegen dan uiterlijk vertoon. De eenvoud die Montaigne bewonderde In essay 52 van het eerste boek van zijn beroemde ‘Essays’ houdt Michel de Montaigne het kort. Dat is op zichzelf al veelzeggend voor een schrijver die elders tientallen pagina’s wijdt aan een onderwerp. Hij verwijst naar de Romeinse generaals en senatoren die na hun overwinningen terugkeerden naar hun boerderijen, die aten uit aardewerk en die hun rijkdom niet zochten in bezit maar in karakter. Montaigne noemt figuren als Cato de Oudere en Gaius Fabricius Luscinus, mannen die enorme legers aanvoerden maar thuis met hun eigen handen de grond […]
