Montaigne over geuren: wat onze zintuigen ons leren
Stel je voor: je loopt een ruimte binnen en nog voordat je iemand ziet of hoort, ruik je iets. Een zweem van wierook, een vleug parfum, of juist de afwezigheid van elke geur. Dat ene moment van waarneming vertelt je meer dan je denkt. Michel de Montaigne schreef er in de zestiende eeuw een kort maar verrassend essay over. In zijn vijfenvijftigste essay uit het eerste boek van De Essays onderzoekt hij wat geuren onthullen over onze aard, onze eerlijkheid en ons lichaam. Het is een tekst die je uitnodigt om stil te staan bij wat je normaal onbewust voorbij laat gaan. De kern van het essay: de geur van eerlijkheid In dit beknopte essay draait alles om een ogenschijnlijk luchtig onderwerp: de geur die een mens verspreidt. Maar zoals zo vaak bij Michel de Montaigne schuilt achter het alledaagse een diepere vraag. Zijn centrale stelling is dat de beste lichaamsgeur helemaal geen geur is. Een lichaam dat gezond en rein is, zo betoogt hij, ruikt naar niets. Wie parfum of reukwerk gebruikt, wekt daarmee juist de verdenking dat er iets te verbergen valt. De afwezigheid van geur is voor Montaigne een teken van oprechtheid en innerlijke zuiverheid. Dit idee […]