Exodus

Stel je voor: een loge in stilte gehuld, kaarslicht dat flakkert over de zwart-witte tegelvloer. Een broeder leest hardop voor uit het boek Exodus, over een volk dat in de nacht zijn ketenen afwerpt en de woestijn intrekt, op weg naar iets dat het nog niet kan benoemen. De woorden hangen in de lucht en iedereen in de tempel voelt het: dit verhaal gaat niet alleen over een volk uit een ver verleden. Het gaat over ons. Wat maakt het verhaal van Exodus zo onuitwisbaar? Waarom raakt het verhaal van slavernij, bevrijding en een eindeloze tocht door de woestijn ons nog altijd, duizenden jaren na dato? En wat heeft een vrijmetselaar eraan om dit oeroude verhaal steeds opnieuw te lezen, niet als historisch document, maar als spiegel voor de eigen ziel? Egypte als innerlijke gevangenschap In het boek Exodus begint alles met slavernij. De Israëlieten zuchten onder het juk van de farao, gevangen in een systeem dat hen reduceert tot werktuigen. Dit beeld is in de vrijmetselarij niet zomaar een historisch feit, maar een krachtige allegorie. Egypte staat symbool voor elke vorm van innerlijke gevangenschap: de ketenen van onwetendheid, van angst, van gewoontes die ons klein houden. De ruwe steen, […]