Inferno en de droom van de verbeterde mens: wat Dan Brown beweert
Een wetenschapper staat voor een kolkende menigte, zijn ogen gloeien van overtuiging. Hij spreekt niet over winst of roem, maar over de redding van de mensheid zelf. In de roman Inferno van Dan Brown ontmoeten we een wereld waarin de grens tussen geneeskunde en godsspel vervaagt, waarin de vraag niet langer is óf we de mens kunnen verbeteren, maar of we dat mógen. De centrale premisse van Inferno In Inferno presenteert Dan Brown een gedachte-experiment dat direct raakt aan de fundamenten van menselijke ethiek. Het boek draait om een briljante geneticus die gelooft dat de mensheid op de rand van uitsterven balanceert door overbevolking. Zijn oplossing is radicaal: een genetisch virus dat de menselijke voortplanting beïnvloedt. Brown schildert hiermee geen sciencefiction in de traditionele zin, maar een doordenking van wat wetenschappelijk reeds binnen handbereik ligt. De auteur baseert zijn verhaal op publiek bekende ontwikkelingen in de genetica en biotechnologie. Interviews met Dan Brown en recensies van Inferno benadrukken hoe hij maandenlang research deed bij genetische laboratoria en met wetenschappers sprak over de mogelijkheden van genbewerking. Het boek beweert niet dat dergelijke technologie morgen beschikbaar is, maar suggereert dat de ethische vragen nu al gesteld moeten worden. Transhumanisme als filosofisch vraagstuk […]